حافظ

پیرانه سرم عشق جوانی به سر افتاد

                                           وان راز که در دل بنهفتم به درافتاد

ازراه نظر ،مرغ دلم گشت هوا گیر

                                           ای دیده نگه کن ،که به دام که در افتاد

دردا که از آن آ هوی مشگین سیه چشم

                                           چون نافه بسی خون دلم ،در جگر افتاد

از ره گذر خاک سر کوی شما بود

                                            هر نافه که در دست نسیم سحر افتاد

 

                                          حافظ       

/ 0 نظر / 11 بازدید