دریاچه پریشان

تالاب پریشان

پریشانی اش فریاد 

فریادش آتش 

می سوزد در خود، خویش

                      سوخته جان

                                   

او که شیرینی آبش را 

چون دخترکانِ بی پناه

کشیده اند از جانش 

                      صیادان

خشکانده اند جانش را

با زدن چاه های غیر مجاز،

                        دزدان. 

       

چشم های چشمه هایش کور

چونان پستانِ مادران 

                       به روی نوزادان

در تنها یی خویش میمیرد 

گویی قویی زیبا

کسی به او نمی اندیشد 

سوخته جان 

تا لا پ پریشان 

                       از:سرور محمدی

             ( دریاچه پریشان دراستان فارس )

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                                 

 

                                   

 

 

 

 

/ 0 نظر / 5 بازدید