زمانی باتکه ای نان سیر می شدم

وبا لبخندی

به خانه می رفتم

انوبوس های انبوه از مسافررا

دوست داشتم

انتظار نداشتم 

کسی به من درآفتاب 

صندلی تعارف کند

درانتظار گل سرخی بودم 

                                                                  احمد رضا احمدی

/ 0 نظر / 10 بازدید