مرگ در شعر فارسی

به روز مرگ چو تابوت من روان باشد

گمان مبر که مرا درد این جهان باشد

برای من مگری ومگو دریغ دریغ

به دوغ دیو در افتی دریغ آن باشد

جنازه ام چو ببینی مگو فراق فراق

مرا وصال و ملا قات آن زمان باشد

مرا به گور سپاری مگو  وداع وداع

که گور پرده جمعیت جنان باشد

فروشدن چوبدیدی بر آمدن بنگر

غروب شمس وقمررا جرا زبان باشد

توراغروب نما ید ولی شروق بود

لحد چو حبس نمایدخلاص جان باشد

کدام دانه فرو رفت در زمین که نرست

چرا به دانه انسانت این گمان باشد

کدام دلو فرو رفت و پر برون نامد

زچاه یوسف جان راچرا فغان باشد

دهان چوبستی از این سوی آن طرف بگشا

که ها ی هو ی تو در جولا مکان باشد 

                     مولوی

/ 0 نظر / 36 بازدید