هجای بلند باستانی

بردست هام

بشارتی سپید ،

که درخواب های منتظر

                            می روید .

واز ضیافت باران 

هجای بلند باستانی

                           علفی ست ،

که باصبحی ازدیارشگفت خواب

مسیرآبی رود را

                   قدم می زند .

بر دست هام

دست بردار ،

دیگر کسی به بام این خانه

                                  نخواهد رفت.

ازخواب هام

دیگرکسی پروانه ای نخواهد گرفت

دریغا

این وحشی غریب

هرگزنخواهد خواست

که بداند

امسال ،

سال پرگرفتن علفی ست

که

هیچ کسش نگفت ،

بارتو اگرسنگین است

                          اما عطری سبک خواهی پراکند .

                                  شعراز: سید علی صالحی       

 

 

 

/ 0 نظر / 6 بازدید