سقوط

گردنی می افراشت

سرش ازچرخ فراترمی رفت

 

آسمان باهمه اخترهاش

بوسه می زدبه سرانگشتش

سکهء خورشید

بوددرمشتش

یک سروگردن ،

                 گاه ،

نه کم ازفا صلهء کیهانی ست

 

وز سرافرازی تا خواری،

                         جز یک سر مو فاصله نیست !

او سری خم کرد

وآسمان با همه اخترها یش

دور شدازسر او .

 

                                                          شعر : از هوشنگ ابتهاج

 

 

،

/ 0 نظر / 13 بازدید